आवडते काव्य लेख

                          रांगोळी                              माझे हे टुमदार अंगण बाई      पाणी शेणाने सारवल सकाळी त्यावर उठुन दिसे मांगल्याची      शुभ्र स्फटिक अशी रांगोळी...        "रांगोळी" हा शब्द ऐकला किंवा उच्चारला तरी मांगल्य, चैतन्य, पावित्र्य अन समाधान आपल्या पुढे उभं रहात..घरापुढे अंगणात रोज रांगोळी काढली जाते. तसेच  प्रत्येक सणावारास  पांढरी शुभ्र अन त्यावर अनेक वेगवेगळे रंगछटांनी निर्माण झालेली रांगोळी तर साक्षात 'सरस्वती' चे रुपच दिसते...पांढरे शुभ्र वस्र लेवलेली सरस्वती जणु भरजरी रंगीबेरंगी रत्नांनी, अलंकारांनी शोभली आहे असे दिसते...आपल्या भारतीय संस्कृतीत तर रांगोळीचे फार महत्त्व आहे...मला रांगोळी म्हटलं कि माझी आई आठवते.     ...

येते ओल डोळ्यांत झाकून ठेवते जखम मी सहसा तुझ्याशिवाय व्यक्त होत नाही... होते कधी तरी दुःखी, ना खेद करत बसत समज आहे मजला तु समीप माझ्या नाही तु म्हणशील मजला कशी आली तुला समज काय सांगु आता मी परस्थितीस सामोरे जाई लाचार होऊनी जगणे मजला पसंत नाही बघ आले तरी असे दिवस मी निपचित पडून राही तुच होती हक्काची तुझी जागा कोण घेई सारे जीव लावी तरी तुझ्या तोडीस कुणी नाही असे एकटे रहाणे बरे वाटे न आता मजला  दुःख ही माझे हे कवितेतून वहात नाही कवितेस व्यक्त होतांना भरुन वाही डोळे तरी पोरके पणाचे भार हलके होत नाही चारी दिशांत आता बघ तुझेच भास होई आभासी जगामधूनी वाटते यावे परतुनी आई                    .....चैता.....